เมื่อคนที่รักตาย แล้วมาหา

                         เริ่มต้นด้วยว่า แฟนของบี เสียชีวิตไปเมื่อประมาณต้นปีที่แล้ว ตั้งแต่แฟนบีเสียชีวิต ก็ไม่เคยฝันถึงบีเลย บีกับแฟนคบกันได้ 4 ปีกว่าๆ ช่วงนั้นบีเสียใจมาก แบบว่ายอมรับไม่ได้ และก็ทำใจไม่ได้ ทุกวันนี้บี ก็ยังคิดถึงแฟนที่เสียไป ถึงจะดีขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังคิดถึงมาก ยังรัก และไม่อยากรักคนอื่นด้วย ความคิดของบีตอนนั้น ว่าถ้ารักคนอื่นได้ก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้ แต่ในใจลึกๆแล้ว ก็รู้ตัวเองดีว่าไม่อยากรักใคร อยากรักเขาคนเดียว ไม่อยากให้เขาหายไปไหน ตายแล้วก็อยากให้มาหา ช่วงตอนที่แฟนบีจากไป ก็มีคนมาจีบหลายต่อหลายคน


แต่บีก็ได้แต่ปฏิเสธ จนมาถึงคนๆนึง ชื่อว่าพี่พี พี่พีจะต่างกับคนอื่น  คือเรารู้จักกับบีมานาน ตอนเด็กๆเคยเล่นด้วยกันพอมีความสนิทกัน ในมุมมองบี พี่พีเป็นคนนิสัยดีมากๆ บอกชอบบี ขอเเป็นแฟนหลายครั้ง แต่เราก็ปฏิเสธตลอด แต่พี่พี ก็ไม่เคยถอดใจ ซึ่งทางบีก็ไม่อยากให้พี่แกมารอเราแบบนี้ พี่แกหน้าตาดี ฐานะก็ดี ในฐานะน้องที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก บีก็อยากให้พี่พีเจอกับคนดีๆ เวลาผ่านไปบีสนิทกับพี่พีมาก บ้านอยู่ใกล้กัน พ่อแม่รู้จักกัน มันก็เลยทำให้บีไว้ใจพี่เขามาก เขาป็นคนสุภาพ ใจดี เอาใจ แต่เรื่องแย่ๆมันเกิดขึ้นเมื่อคืนวันก่อนนี้ บีทะเลาะกับพี่เขาเพราะพี่เขาเมา เช้ามาพี่เขาก็มาหาที่บ้าน คุยเล่นกับยายบี สนุกสนาน พอบีมาเห็นก็เมินไม่มอง ไม่ตอบ ทำเหมือนพี่พี เป็นอากาศ เราก็ไปโรงเรียนไม่สนใจ พอเลิกเรียน กลับบ้านมาก็เจอพี่พี พี่เขาก็เข้ามาขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่ขอโทษ อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่ผิดไปแล้ว พี่ขอโทษจริงๆ ตอนนั้นตัวบีก็เริ่มหายโกด นั่งคุยกันเล่นเรื่องต่างๆนิดหน่อยพี่เขาก็กลับบ้านไป เวลาวันนั้นค่ำมาก็บีอาบน้ำ กินข้าว ปกติ เล่นเกมจนถึง ตี2 กว่าๆเวลานอนปกติของบี พอล้มตัวลงนอน บีก็รู้สึกว่าขยับตัวไม่ได้ ที่เค้าเรียกกันว่าผีอำ บีก็คิดในใจ อีกแล้วหรอวะ [บีเคยเป็นบ่อย] บีก็พยายามดิ้น แต่มันก็ไม่หลุดซักที ก็เลยปล่อ ช่างแม่ม พอซักพักกำลังจะหลับ ก็ได้ยินเสียงคนหายใจอยู่ใกล้ๆหูซ้าย บีก็ร้องเห้ย เสียงไรวะ พยายามจะหันไปดู แต่มันขยับตัวไม่ได้ แต่ก็ยังพอเหลือบตาได้ พอเหลือบไป เห็นเต็มๆเลย แฟนบีที่เสียชีวิตไปแล้ว นอนตะแคงจ้องหน้าเขม็งเลย บีตกใจมาก จะพูดก็พูดไม่ออก หน้าตาเขาเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ผมยาวขึ้นนิดหน่อย และมันก็ดูเหมือนมีอะไรมืดๆอยู่รอบๆตัวเขา  แล้วแฟนบีก็พูดเสียงเรียบๆ “จำเราไม่ได้หรอ” บีก็พยายามดิ้นอย่างเดียว เพราะความรู้สึกบีตอนนั้น กลัวมากๆ แล้วอยู่ๆ แฟนบีก็หายไปต่อหน้าต่อตา ตอนนั้นบีบอกตัวเองให้ตื่น ติดว่าจัวเองฝันอยู่แน่เลย จังหวะนั้นก็เห็นแฟนบีครั้งนึงอีก อันนี้ตกใจน่ากลัวกว่าเดิม ตอนแรกจากนอนตะแคงมอง ทีนี้มาคร่อมบีเลย จ้องหน้าบีแล้วถามบีว่า “ทำยังไง มันถึงได้หลงบีขนาดนั้น” บีตลกใจเลย นี่ หา!! อะไรวะเนี่ย พยายามดิ้นไปพูดไป ” ยังไม่ไปผุดไปเกิดอีกหรอ! แล้วแฟนบีก็ตอบมาแบบเสียงตะคอก

“จะไปได้ยังไง ก็เธอบอกให้เราอยู่ข้างๆเธอไม่ใช่หรอ “ พอแฟนบีพูดจบ บีสะดุ้งขึ้นเลย ลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆห้อง มืด ว่างเปล่า ไม่มีอะไร ดูนาฬิกาตอนนั้นประมาณ ตี3 แสดงว่าบีเพิ่งหลับไม่ได้นาน บีเลยสงสัย เมื่อกี้มันเป็นความจริง หรือว่าฝัน แต่ร้อยวันพันปีแฟนบีก็ไม่เคยมาเข้าฝันเลย บีคิดในใจว่า “ แต่ถ้าเป็นจริงทำไมถึงกลัวแฟนเราล่ะ” 

เลยถามแบบว่าพูดคนเดียวว่า เมื่อกี้นายหรอ หรือเราฝัน แต่ถ้าเป็นนายจริงๆออกมาใหม่ตอนนี้ดิ๊” เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ รึนี่เราคิดมากจนเก็บมาฝันหรอ โล่งใจ แต่จริงๆ ลึกๆ เราดีใจนะ แถมยังอยากให้มันเป็นความจริง